|
|
«پیدا شدن آب شیرین »
در زمان قدیم ، آب آشامیدنی برای زوار به سختی یا فت می شد ؛ زیرا آب چاهای اطراف ، معمولا شور بود وبرای تهیه آب آشامیدنی ، باید مسافت چند کیلومتری طی می شد. آب چاه های اطراف حرم را برای مصرف حمام و دست شویی وشست و شوی ظروف و لباس ها استفاده می کردیم.
پدرم گفت : در عالم رویا به من گفتند : در تپه دوم از حرم ، سنگی سیاه وجود دارد . در زیر این سنگ ، چاهی را حفر کنید . بعد از یک متر کندن به آب می رسید . اولین آب چاه گل آلود است آن را بیرون بریزید . بعد از کندن دو متر دیگر ، به آب قابل شرب دست پیدا می کنید .
پدرم خواب خود را برای دیگران نقل کردند و آنان به همان نشانی رفتند و چاهی حفر کردند و به آب آشامیدنی دست یا فتند . چند سال از آب شیرین این چاه - که در بین چاهایی با آب شور قرار گرفته بود مستقیما استفاده می شد ؛ تا این که بعد ها لوله کشی شد و منبع آب تا سیس شد و آب این چاه به داخل منبع آب رفت.
از علی آقا کرمانی نژاد سوال کردم : شنیده ای هزینه لوله کشی آب از شهر به حرم مطهر را یک ارمنی پرداخت کرده است ، این قزیه چگونه بوده است؟ وی ضمن تایید مطلب فوق ، گفت : یک ارمنی که حاجتی داشت ، به حضرت آقا علی عباس (ع) عرض کرد : اگر حاجتم را براورده کنی ، من هم هزینه لوله کشی آب را از شهر تا حرم می دهم . حاجتش برآورده شد و هزینه لوله کشی آب از شهر تا حرم را داد.
آقای عباس مصداقی به بند ه گفتند نام او «هایراپتیان» بود.
نقل از کتاب ستارگان کویر نوشته آقای سعید رجبی